Testrapport private lease Citroen DS3


De Citroen DS3 lijkt retro maar is het niet. Er is immers geen waardige voorganger in de historie van Citroen die ook maar een beetje lijkt op deze “petit premium”. Toch verwijst de naam (DS) duidelijk naar de historie en lijkt hij behoorlijk op een andere retro-premium: de Mini.

De hamvraag: is het wat? En als het wat is, wat is het dan? Een Franse Mini? Een mini Fransman? Echt iets nieuws, of toch een kopie? Tijd voor een blokje om. Zodat ik als autotestert voor mijndomeinauto een volkomen gekleurd oordeel kan geven over onze Citroen DS3.

Nu lees ik altijd in papieren autoblaadjes dat het afwerkingsniveau van de Franse interieurs het niet haalt bij dat van de Duitse concurrentie. Nu zit ik in zo’n Frans interieur en ik heb er echt totaal niks op aan te merken. Paniek & Wat Nu? De mannen die zeggen er verstand van te hebben (de experts, de goeroe’s, de Ayatollah’s van de Autojournalistiek) roepen toch keer op keer dat het minder goed is? En als ik het nu gewoon prima vind? Ben ik dan geen kenner? Moet ik ook roepen dat het meuk is? Hoor ik er dan wel bij? Bij de echte autotesters van deze wereld of tenminste die uit Nederland?

Het dashboard is werkelijk prima. Geen verzameling saaie strakke lijntjes, maar mooie glooiende vormen, kekke knopjes en een vet klokkenwinkeltje. Maar de ellende is dat al die vloeiende lijnen wel netjes in elkaar overlopen. De kekke knopjes rammelen niet, geen speling te ontdekken. Deurpanelen sluiten goed aan, niet van dat knalharde plastic. Waar zit dan die slechte afwerkingskwaliteit? Zo word ik toch nooit serieus genomen als autotestert! De middenconsole is voorzien van Pianolak, verdorie net als de achterkant van m’n übercoole nieuwe smartphone. Ráááh! Ergens moet toch een los steekje te vinden zijn? Als ik ermee over een klinkerweg jaag, helpt dat ook helegaar niks. Alles blijft gewoon op z’n plek zitten en geeft geen kik. Bovenkant van het dasboard is van zacht materiaal voorzien van stoer patroontje. De stuurhendels doen gewoon hun werk zonder rammels. Aldus: geen rammels, geen speling, geen rommel. Wat nu? Want ik wil toch echt graag binnen de kortste keren worden opgenomen in het gilde der Echte Autotesters!

Wacht ‘s… Het aflegvakje onder de radio. Da’s een potentiële kandidaat.

Leg je vinger op het middelste paneeltje, in de hoek, stevig tegen de linke rand en trek ‘m hard naar je toe. Voel je? Voel je? Was niet prettig hè? Er is geen bloed ofzo, niks gesneden, maar het was wel onaangenaam. Een soort van scherp randje. Soort van. Dat wel. Pfoe, nou gelukkig maar. Kan ik ook roepen dat het toch van minder niveau is dan een Polo-dashboard.

Het hele spul komt zo trendy over dat ik onwillekeurig probeer het schermpje van de boordcomputer te bedienen met twee knijpende vingers. Werkt niet. Swypen doet ie ook niet. Bladeren door te vegen met de wijsvinger? Doet ie niet. Sterker nog: het is helemaal geen touch-screen… Beetje jammer dit. Op het verkeerde been gezet door aanwezigheid van USB-poorten, automatische telefoondetectie en glazige icoontjes op het scherm. Bedienen gaat helaas met een knopje eronder.

Het onderstel is niet direct wat je bij een Franse auto zou verwachten. Wel bij een Citroën. Althans als je de juiste Citroëns in perspectief zet. De Visa Crono, AX GTi, ZX Volcane & 16V en dat soort spul. Promotioneel doen ze er weinig mee, dus daarom valt het kwartje niet direct, maar Citroen is al een jaar of 5 wereldkampioen rally. In totaal zelfs 8 keer. Mag ook wel eens gezegd worden en je snapt direct het sportieve karakter van de DS3.
De stoere driepitter doet trouw zijn werk, met een typisch driecilinder geluid. Het valt op hoe stil deze auto is ten opzichte van bijvoorbeeld onze Peugeot 107. Het comfort ligt duidelijk op een hoger vlak. Alhoewel klein van stuk geeft de DS3 je duidelijk het gevoel van een premium klasse. Een half dagje sturen bracht ons verbruik op 18,5 kilometer per 1 liter benzine. Echt een verbruikswondertje dus.

De DS3 is een iPhone zonder appel. Een Cooper zonder Mini. Zeg maar een automobiele Android-variant. Niet de allereerste, niet de allerhipste. Maar deze compacte premium functioneert foutloos, ziet er prima uit en stijgt behoorlijk in populariteit.

De Testert