Testrapport private lease Renault Clio

Sommige dingen verwacht je niet. Zat er vroeger een meisje in de klas, onopvallend, niet knap, niet lelijk, gewoon onopvallend. Kom je d’r later tegen, blijkt ze uitgegroeid te zijn tot een enorme spetter. Mond vol tanden en kwijl langs de mondhoeken. Toch jammer dat je eerder niet was ingegaan op een vriendschapverzoek…

Ik had niet gedacht dat het ooit nog zou gebeuren, maar deze autotestert is plots zwaar tot over z’n oren op een oude bekende. Beter, sneller en mooier dan ooit tevoren. Zelfde naam, betere specs. En je kunt ook nog met ‘r lachen, wat wil je nog meer?
En heur naam is Clio



De nieuwe Clio is een wonderlijk lekkere machine. Met een ongelooflijk energiek motortje en een beregoed onderstel. Ondanks z’n driecilinder sleurt de Clio je met gemak door het verkeer, als een koffiemolen-on-steroids. Bizar dat Renault zoveel power, zoveel enthousiasme haalt uit een motorblokje met nog minder inhoud dan een pak melk. Steeds is daar een behoorlijke zwiep in de rug. Die zwiep komt van de turbo die een prominente rol speelt onder de welgevormde motorkap. Als je wat rustiger door het verkeer wilt bewegen, drukke men de eco-knop in. Het motorkarakter wordt dan rustiger en – niet onbelangrijk – ook zuiniger.

Moet je bij veel Duitse automobielen vrezen voor nierstenen, zo onnodig hard als die onderstellen zijn, de Clio laat zien dat het ook anders en beter kan. Soepel in de veren, scherp in het stuur, echt heel erg fijn. Moeilijk om hier genoeg van te krijgen (je krijgt trouwens best wel behoorlijk ruzie met medeweggebruikers, na twaalf keer dezelfde rotonde, is effe een tip).



Het dashboard is buitengewoon clean. Lesje voor onze Duitse vrienden wederom: leuk strak, niet saai strak. Heel veel is vervangen door slechts 1 onderdeel: het full-size kleurendisplay van LG. Geen radio met talloze knopjes, geen losse carkit, geen tomtom op de voorruit, geen audiokabeltje naar de MP3 speler, allemaal clean. Verwacht geen iPad kwaliteiten van het kleurendisplay. Wel touchscreen, maar geen pinch-and-zoom, double tap en roteren met twee vingers. Gewoon op virtuele knoppen drukken, dat is het wel zo’n beetje. Maakt niet uit, want onder het rijden wil je ook niet veel meer kunnen dan gewoon op een knopje drukken.

Ten opzichte van de DS3, ook uit onze winkel, is de Clio misschien net effe wat minder hip, maar wel praktischer. Twee portieren extra, iets grotere kofferbak, comfortabeler in de omgang. Aan de binnenkant minder bling, minder afleiding. Aan de buitenkant minder Mini-achtig, meer volwassen.
Kortom, deze autotestert is helemaal om en gaat in de rij staan voor deze nieuwe Clio. Een zwarte, zonder stickers. Doet u maar. En sorry nog dat ik je een tijdje heb genegeerd.

De Testert